Wim is een beginnende manager. Hij doet enorm zijn best en wil het zijn mensen graag naar de zin maken. Zijn mensen maken daar ongewild nogal eens misbruik van. Langzaam maar zeker verandert de sfeer in zijn team.Zijn directeur merkt het ook en nodigt hem uit voor een gesprek. Ze hebben het er over en de directeur geeft aan dat hij zich eens moet laten coachen. Wim doet het en na een aantal gesprekken begint hij meer inzicht in zijn gedrag tekrijgen. Hij is dan ook erg tevreden over zijn coach. Na een gesprek of tien heeft Wim het idee dat hij voldoende bagage mee gekregen heeft om zijn team goed aan te kunnen sturen.

Helaas loopt dat anders voor hem. In zijn hoofd heeft hij zijn inzichten goed op een rijtje. Maar de praktijk is veel weerbarstiger. Opde een of andere manier lukt het hem niet zijn mensen eens flink aan te spreken op hun gedrag. Hij weet dat hij aardig gevonden wil worden, maar weet ook dat hij door zal moeten pakken. Hier gaat het volslagen mis. Er ontstaat steeds meer wrevel en gedoe in zijn team. Zijn collega managers hebben ook al geklaagd bij de directeur, maar zijn niet rechtstreeks bij hem geweest. De directeur ontwijkt hem ook en is zeer afstandelijk. Wim heeft het gevoel volledig alleen te staan.  Het raakt hem erg en hij weet even niet meer hoe hij hier uit moet komen. Hij heeft het idee dat hij in een heel diep gat aan het vallen is.

Op vrijdag avond heeft zijn vrouw hem bijna mee moeten slepen naar een soort van bijeenkomst van haar werk. Zij hebben daar net een fantastisch traject afgerond met een paar vreemde snuiters. Vanavond is er de feestelijke afronding. Ieder team heeft een ludieke presentatie gegeven van wat zij gedaan hebben met die snuiters. Ondanks zijn ellende heeft Wim toch wel vaak smakelijk moeten lachen. Na afloop van de presentaties is er nog een feestelijke borrel. Bij toeval komt hij met zijn vrouw bij de twee snuiters te staan die dat traject hebben begeleid. Beide mannen manifesteren zich nadrukkelijk en hanteren een scherpe en prikkelende humoristische manier van praten. Na een poosje valt hun oog op Wim en tegelijkertijd zeggen ze:”He hallo meneer u kennen  we nog niet”. Ze stellen zich voor als Matthe en Derk.  Matthe kijkt hem indringend aan en vraagt of hij wel genoten heeft. Wim knikt en antwoordtbevestigend. Nu bemoeit Derk er zich ook mee en geeft Wim aan dat zijn gezichten houding iets anders vertellen. Er knapt iets bij Wim, op de ene of anderemanier raakt de belangstelling van deze twee mannen hem. Hij begint zomaarspontaan te vertellen over zijn werksituatie. Matthe en Derk luisteren naarzijn verhaal. Hij voelt zich zowaar opgelucht. En tot zijn stomme verbazingbeginnen ze te lachen en zeggen dat dit vaak het probleem in organisaties is.

Ze leggen uit dat Wim zijn probleem precies aangeeft wat hetprobleem van de hele organisatie is, en niet specifiek aan hem ligt. Zijndirecteur en collega managers durven hem ook niet aan te spreken en doenhetzelfde wat ze Wim verwijten. Ze geven ook aan dat zijn directeur eenduidelijke opdracht had moeten verstrekken aan zijn coach en hemzelf met eenduidelijke resultaatafspraak. Nu was het een soort privétraject geworden. Alleswat je volgens hen in een organisatie doet moet aan elkaar verbonden zijn: Dedirecteur en zijn collega managers en zijn eigen team hadden allemaalmedeplichtig moeten worden aan zijn leertraject. Dan kan er ook niet achterafgewezen worden aan wie iets ligt.  

Wim voelt zich merkwaardig opgelucht. “Maar wat kan ik hiernu mee?”  vraagt hij. “Wat wil je”?vraagt Matthe. ” Dit gewoon aan mijn directeur vertellen en er mee aan de slaggaan zoals jullie dat nu vertellen”,antwoordt Wim.

Die maandag gaat Wim naar zijn werk en tijdens hetmaandagochtend overleg vraagt hij zijn directeur en collega’s waarom ze hemontwijken en niet aanspreken als ze zaken zien die hij verkeerd of onhandigdoet. Terwijl hij dit verteld is er een soort geraaktheid in zijn stem die eendiepe indruk maakt op zijn collega’s. Ze begrijpen niet wat ze meemaken. Is ditdezelfde Wim als vorige week? Ze vragen wat er gebeurt is en Wim vertelt overzijn ontmoeting met die twee zeer bijzondere snuiters die zomaar door haddendat hij niet lekker in zijn vel zat. Iedereen was onder de indruk. Vooral dedirecteur was ook onder de indruk. Hij schudde zijn hoofd en zei: ”Ik vind heterg confronterend wat je vertelt, maar het klopt wel wat ze je gezegd hebben.Mijn excuses en we gaan dit heel anders aanpakken.

Twee maanden later is de sfeer in het team van Wim vollediganders. Ze hebben indringend met elkaar gesproken en Wim wordt nu geaccepteerd.Hij blijft een lieverd maar durft zijn mensen wel aan te spreken. Ook in hetmanagementteam is er veel veranderd. Alles is nu veel meer open en er is eengrote bereidheid van elkaar te leren. En dat alles dankzij een korte en heftigeontmoeting op een bijeenkomst van het werk van zijn vrouw. Wim heeft nog welhet idee dat het dankzij die twee snuiters komt.

 Wat hij nog nietontdekt heeft is dat hij en alleen hij de hefboom is voor de grote veranderingbij zijn organisatie. Hij heeft de moed gehad zich werkelijk te openen, zijngeraaktheid te tonen en te komen met zijn worsteling zonder zijnverantwoordelijkheid te ontkennen. Hierdoor heeft hij zijn collega’s ook wetenaan te raken en door deze aanraking is er een oprechte verbinding tot standgebracht. Door zichzelf te laten zien heeft hij onbewust de anderen ooktoestemming gegeven zich te laten zien en te verbinden. De prins is wakkergekust. Hij heeft de kus doorgegeven.